ActualidadeOpinión

Política Vivencial

por Abraham Balbino

main

ActualidadeOpinión

Política Vivencial

por Abraham Balbino

Poucos xoves da miña idade hai que poida definir como “felices” na súa vida diaria. As parellas coas que teño amizade, quéixanse sempre do mesmo: non lle atopan o sentido, non poden ter un plan de vida.
E os solteiros, outro tanto do mesmo, aínda que nós vivimos máis no presente, temos tamén, cada vez que lanzamos a vista cara adiante, un borrón negro que nos impide ver máis alá do inmediato. Non considero que vivir con esta incerteza sexa digno: temos dereito a poder pensar no futuro. A mocidade evádese desta realidade porque non a soporta, porque non nos deixan ser os protagonistas. Ás veces parece ser que somos marionetas que bailan ao son dun tamborileiro invisible, pero omnipotente.

Cando eu mesmo lanzo a caña de pescar á inmensidade negra que intúo que me agarda, non son capaz de verme cunha profesión. Teño 26 anos. O que equivale a moitos días preparándome para algo que non acabo de distinguir con nitidez. E será que son un romántico, pero opino que unha persoa é o que fai, o que aporta á sociedade. Que hai máis útil que actualizar, modificar a realidade da sociedade para que esta se vexa beneficiada na súa maioría?
Estamos demasiado acostumados a políticos que non ambicionan o poder para deixar un bo legado, o habitual (que non normal) son políticos que se corrompen porque nunca tiveron unha meta máis alá deles mesmos, os seus amigos, familia e conta bancaria. Políticos do aburrido e monótono “Establecido” no que non se podía facer (nin se aspiraba) máis que a ocupar unha cadeira e “deixar a merda correr”.
Pero agora, en que punto estamos?
Os recortes en sanidade e educación, a precarización dos postos de traballo, os rescates a bancos (levados á quebra por familias de poder non só político senón tamén económico) con fondos públicos, a eliminación paulatina do estado de benestar, abríronnos os ollos. Esta sociedade á que nos están levando non é xusta, non é razoable, non é algo que se poida soster no tempo. E aí precisamente é onde radica a importancia de non perder esta conciencia de que nós pintamos algo, de que nós somos quen deciden como se articula, e a favor de quen, esta estruturación concreta do poder chamada Estado e as súas institucións.
Porque como volvamos a sentirnos inútiles, como volvamos a afastarnos do camiño da participación á hora de defender os nosos intereses, morrerá non só unha mobilización social, morrerá tamén a esperanza de recuperar a dignidade humana neste país.
Pretenden amoldarnos a un conformismo que implica a morte da vida tal e como a coñecemos, despidámonos da calidade de vida que tiveron os nosos pais, despidámonos do país que os nosos avós ergueron traballando, emigrando, carrexando anaco a anaco pequenas contribucións ao benestar do que un día disfrutamos e que agora nos queren roubar.
E que non nos confundan estes politicuchos da falsa estabilidade. Foron eles quen comezaron a crise, apostando por un modelo produtivo que sabían que non era sostible. Foron eles cando, á hora de pagar isa mala xestión, preferiron enfrontarse aos seus cidadáns en lugar de facer responder aos seus “importantes” amigos polo desfalco que nos meteran.
E é cando a xente se dá conta do timo, cando poñemos os ollos na política como timón a xirar para poder sacarnos desta tempestade, cando teñen que xurdir os mellores políticos. Xente próxima, que coñeza a vida da maioría, que vivira  viva as mesmas problemáticas, e sexa capaz de pensar en nomes e caras en lugar de unicamente en cifras…

Porque niso é onde se pode distinguir a falsa política da auténtica, en que a primeira tenta marearnos con cifras que nin eles mesmos entenden, como se viu claramente no debate cara a cara entre Pedro Sánchez e Mariano Rajoy. Por isto, e como frase final, deixo caer unha frase que dicía o meu tío avó: “Temos que ver a herba crecer”. Temos que mirar cara o futuro, e comezar, no presente, a darlle forma. Temos que loitar, temos que ser intelixentes, temos que defendernos de tódolos ataques que van a vir.

Porque están en xogo as nosas vidas.

Abraham Balbino

Fago cousas, escribo entre elas.