main

Opinión

XURO

por Abraham Balbino

Xuro-e1533156498965-960x540.jpg

Sobre a parede branca
sobre o silencio roto
sobre os versos feos, arrítmicos, forzados
sobre o poeta.

Sobre as noites ricas e os días pobres
sobre refráns que inmobilizan
sobre o sabido que impide saber
sobre o hastío, a desgana e o insomnio
sobre a acción en standby.

Sobre a miña xeración, sobre a de meus pais
sobre anos e anos de absoluta nada
e de intenso desexo
sobre todo.

sobre o que se acumula
sobre as ideas que pesan
sobre os sentimentos tristes
sobre o futuro.

sobre o tempo que non chega
sobre o que pasa
sobre o informe tictac que me agobia

Sobre as arrugas
Sobre o vacío

XURO

Opinión

Fango

por Abraham Balbino

Fango-2.jpg

Temos a manía de chamarlle “logro” ou “gran paso da humanidade” a cada pegada que deixamos neste lodo político actual. 
Tanto a nivel nacional coma estatal, a incapacidade herdada de antigas rendidas de bandeira, sumadas a un relevo xeracional político de profesionais moi modernos e moi correctos, está a crear de novo unha apatía cara o político.
Se as metas da esquerda son as migas, deixar o relieve do seu paso no fango, enton a esquerda está condeada a ser absorvida por este.

Nun momento no que a podredume da monarquía está á luz, na que se ve o tronco podrido, ningunha forza alza o hacha.
Non hai campañas contra o PODER (que non o goberno). Limítase todo o político á intriga de palacio: a loita entre siglas, a loita entre partidos nun plano meramente institucional.

E neste teatrillo pechado, para un público cada vez menor, cólganse as medallas, os puñais voan, e existe un intento constante e patético de ilusionar.
Este circo busca chegar a esa parte humana das masas da que cada vez se alexa máis a través da esaxeración, do simbólico.
Coma os monarcas, realizan ritos coma a entrega de semillas, a vara, o guante, nun intento de reforzar a súa lexitimidade. Pero só ten efecto o teatrillo entre as propias elites.

As queixas sobre o curro tomando algo son moito máis revolucionarias, políticas que calquer debate parlamentario.
As queixas sobre o prezo do aluguer, sobre o abusivo dos requisitos na entrevista de traballo…
E entre tanto símbolo, tanto debate televisado, tanto intento de controlar o debate mediático, a esquerda deixou de escoitar estas conversas, e converteuse nunha burbulla que se retroalimenta e se eleva, alonxando os seus pés cada vez máis da terra.

 

ActualidadeOpinión

Pensamento á cervexa

por Abraham Balbino

triunfo-de-marat-960x649.jpg

Un podería botarse as mans á cabeza, e asustarse ante a inestabilidade política que está a vir. Poderiamos, tamen, afastarnos da oportunidade que se nos ven enriba e pensar que todo esto non nos afecta, que son cousas menores, e que non terá consecuencias reais.
Pero estamos, por fin, a vivir a historia. “Estamos a ver a fín dunha etapa e o comezo doutra” (cántas veces leería vostede esta frase nos panfletos), pero esta vez pode palparse no ambiente máis proximo que estamos noutra realidade que a de antes do 20D.
Fanme moita gracia os que se tildan de “revolucionarios” publicamente e defenden que isto vai ser o mesmo de sempre. Así tamen me río dos que din que o cambio está asegurado, claro, conciso.
E é que a resaca electoral parece estar a restar visión a moitos de nós. Máis alá das atonómicas (coas que se lle fai a moitos a boca auga) temos un caldo de cultivo de novos liderazgos, de novos proxectos máis ambiciosos, e agora, tamen máis posibles ca nunca.

—————————————Abro unha cervexa co chisqueiro———————————————-
———————-Achégoa á boca, dou un sorbo e miro inseguro o que levo escrito—————————-

É preciso achegar esta reflexión á realidade inmediata, e pra iso só hai que observar os nosos amigos e familiares, que estan a comentar, con diferentes puntos de vista, sobre a posibilidade de que se repitan as eleccións. A xente ten ganas de historia. A xente quere un momento no que as súas vidas tomen sentido. Porque os recortes priváronnos de poder marcarnos metas, sobre todo á mocidade.
Sabemos que de seguir así, ao máximo ao que poderemos aspirar é a sobrevivir. E se iso é vida, non a quero.
Ao mellor é que son demasiado ambicioso, pero quero poder ter unha profesión. Non xa un traballo mal pagado e temporal. Refirome a unha PROFESIÓN con maiúsculas, un oficio que non me asegure só un medio de subsistencia como posuidor de forza de traballo que vender, senon que me ofreza un futuro, un camiño de esforzo e mérito a percorrer.
Pero claro, eu son un soñador que escribe nunha revista online mentres trata de rematar unha carreira.
Qué saberei eu da vida.
Qué saberei eu de dignidade.
Non podo pedir unha vida mellor, iso é unha abominación. Non podo pedir que se me trate como unha persoa polo mero feito de nacer. Nós, os que nacemos sen herencia e contactos, temos que aprender que non todos temos as mesmas oportunidades.

————————————-Doulle un segundo sorbo á cervexa———————————————-

E por moito que vexa os dentes apretados de raiba ao meu redor, por moito que saiba de suicidios de pais e nais de familia provocados porque son deshauciados e se ven incapaces de facer sobrevivir aos seus fillos (si, aqui en compostela, e se pregunta vostede onde queira que esté non lle sera dificil enterarse dalgún), é inxusto pedir dignidade. É inxusto pedir que o Estado reparta a riqueza. É inxusto, parece ser, pedir xustiza.
Pero ao punto que queria chegar. Fóra da sensación de impotencia que me produce ver o desamparo ao que estamos sometidos, o que temos por diante é o tempo do kairós (“tempo da oportunidade” en grego antigo). O tempo de comezar a construir proxectos políticos ambiciosos. De acabar con privilexios e desigualdades.

—————————————————-Terceiro sorbo—————————————————–

Tempo de construir, a partir dos nosos, unha clase política que responda ante nós, non xa ante élites que se presentan omnipotentes nas pantallas. Porque temos que asumir que o conformismo foi unha mentira. Unha forma de ternos esperando un “dereito” á dignidade que nunca nos ian a regalar.
Vénme á mente meu pai, cando me di: “ti saca a carreira, logo co titulo haberalo ter máis fácil”. E cada vez que me di iso pasan pola miña mente todalas caras dos meus coñecidos que teñen unha formación universitaria e que están en casa obligados a “rascarse os huevos” (perdón pola expresión estimado lector, pero a raiba obrígame), ou traballando de camareiros ou comerciais a comisión,mal pagados “of course” (que se note aí o que estudo) e coa amenaza do despido en caso de non chegar ao cupo.
Pero qué imos a facer… sería unha locura aprobeitar a oportunidade e facer algo bo con ista sociedade.

————————-Abúrrome da cervexa, baleiroa no fregadeiro e arróxoa ao lixo—————————–

En conclusión: Qué desperdicio!

ActualidadeOpinión

Política Vivencial

por Abraham Balbino

12399242_487169108120557_1618247593_n.jpg

Poucos xoves da miña idade hai que poida definir como “felices” na súa vida diaria. As parellas coas que teño amizade, quéixanse sempre do mesmo: non lle atopan o sentido, non poden ter un plan de vida.
E os solteiros, outro tanto do mesmo, aínda que nós vivimos máis no presente, temos tamén, cada vez que lanzamos a vista cara adiante, un borrón negro que nos impide ver máis alá do inmediato. Non considero que vivir con esta incerteza sexa digno: temos dereito a poder pensar no futuro. A mocidade evádese desta realidade porque non a soporta, porque non nos deixan ser os protagonistas. Ás veces parece ser que somos marionetas que bailan ao son dun tamborileiro invisible, pero omnipotente.

Cando eu mesmo lanzo a caña de pescar á inmensidade negra que intúo que me agarda, non son capaz de verme cunha profesión. Teño 26 anos. O que equivale a moitos días preparándome para algo que non acabo de distinguir con nitidez. E será que son un romántico, pero opino que unha persoa é o que fai, o que aporta á sociedade. Que hai máis útil que actualizar, modificar a realidade da sociedade para que esta se vexa beneficiada na súa maioría?
Estamos demasiado acostumados a políticos que non ambicionan o poder para deixar un bo legado, o habitual (que non normal) son políticos que se corrompen porque nunca tiveron unha meta máis alá deles mesmos, os seus amigos, familia e conta bancaria. Políticos do aburrido e monótono “Establecido” no que non se podía facer (nin se aspiraba) máis que a ocupar unha cadeira e “deixar a merda correr”.
Pero agora, en que punto estamos?
Os recortes en sanidade e educación, a precarización dos postos de traballo, os rescates a bancos (levados á quebra por familias de poder non só político senón tamén económico) con fondos públicos, a eliminación paulatina do estado de benestar, abríronnos os ollos. Esta sociedade á que nos están levando non é xusta, non é razoable, non é algo que se poida soster no tempo. E aí precisamente é onde radica a importancia de non perder esta conciencia de que nós pintamos algo, de que nós somos quen deciden como se articula, e a favor de quen, esta estruturación concreta do poder chamada Estado e as súas institucións.
Porque como volvamos a sentirnos inútiles, como volvamos a afastarnos do camiño da participación á hora de defender os nosos intereses, morrerá non só unha mobilización social, morrerá tamén a esperanza de recuperar a dignidade humana neste país.
Pretenden amoldarnos a un conformismo que implica a morte da vida tal e como a coñecemos, despidámonos da calidade de vida que tiveron os nosos pais, despidámonos do país que os nosos avós ergueron traballando, emigrando, carrexando anaco a anaco pequenas contribucións ao benestar do que un día disfrutamos e que agora nos queren roubar.
E que non nos confundan estes politicuchos da falsa estabilidade. Foron eles quen comezaron a crise, apostando por un modelo produtivo que sabían que non era sostible. Foron eles cando, á hora de pagar isa mala xestión, preferiron enfrontarse aos seus cidadáns en lugar de facer responder aos seus “importantes” amigos polo desfalco que nos meteran.
E é cando a xente se dá conta do timo, cando poñemos os ollos na política como timón a xirar para poder sacarnos desta tempestade, cando teñen que xurdir os mellores políticos. Xente próxima, que coñeza a vida da maioría, que vivira  viva as mesmas problemáticas, e sexa capaz de pensar en nomes e caras en lugar de unicamente en cifras…

Porque niso é onde se pode distinguir a falsa política da auténtica, en que a primeira tenta marearnos con cifras que nin eles mesmos entenden, como se viu claramente no debate cara a cara entre Pedro Sánchez e Mariano Rajoy. Por isto, e como frase final, deixo caer unha frase que dicía o meu tío avó: “Temos que ver a herba crecer”. Temos que mirar cara o futuro, e comezar, no presente, a darlle forma. Temos que loitar, temos que ser intelixentes, temos que defendernos de tódolos ataques que van a vir.

Porque están en xogo as nosas vidas.